بی گاهان
به غربت
به زمانی که خود در نرسیده بود -

چنین زاده شدم در بیشه جانوران و سنگ،
و قلبم
در خلاء
تپیدن آغاز کرد
***
گهواره تکرار را ترک گفتم
در سرزمینی بی پرنده و بی بهار

نخستین سفرم باز آمدن بود ازچشم اندازهای امید فرسای ماسه و خار،
بی آن که با نخستین قدم های نا آزموده نوپائی خویش
به راهی دور رفته باشم

نخستین سفرم
باز آمدن بود
***
دور دست
امیدی نمی آموخت
لرزان
بر پاهای نوراه
رو در افق سوزان ایستادم
دریافتم که بشارتی نیست
چرا که سرابی در میانه بود
***
دور دست امیدی نمی آموخت
دانستم که بشارتی نیست:
این بی کرانه
زندانی چندان عظیم بود
که روح
از شرم ناتوانی
دراشک
پنهان می شد

مسلمیه ، تله زینبیه ، صحرای ماریه ، قرار ما...

مسلمیه ، تله زینبیه ، صحرای ماریه ، قرار ما...

بوی  یاس و حرم عباس و تموم ِ احساس و کربو بلا

بوی سیب و حرم حبیب و حسین غریب و کربو بلا

آی ، قسم میده ، سه ساله چی دیده ، سرای بریده رو تو نینوا

آی ، رنگ خون و  قدای کمون و زلف پریشون  و تو کربلا

آی ، رنگ خون و  قدای کمون و زلف پریشون  و تو کربلا

بوی سیب و حرم حبیب و حسین غریب و کربو بلا

بوی سیب و حرم حبیب و حسین غریب و کربو بلا

آه ، ای دل خسته ، یه گوشه نشسته ، میگه دل شکسته ، بیا بابا

آی ،  بوی پونه ، طفلکی میدونه، عمه پریشونه تو خرابه ها

آی ،  بوی پونه ، طفلکی میدونه، عمه پریشونه تو خرابه ها

بوی  یاس و حرم عباس و تموم ِ احساس و کربو بلا

بوی سیب و حرم حبیب و حسین غریب و کربو بلا

بوی سیب و حرم حبیب و حسین غریب و کربو بلا

آی ، گوش پاره ، گوش بی گوشواره ، دختره می ناله ،کجایی بابا...

بابا ...عمه میدونه ، دختره گریونه  و خیلی پریشونه تو خرابه ها

آی ، عمه میدونه ، دختره گریونه  و خیلی پریشونه تو خرابه ها

بوی سیب و حرم حبیب و حسین غریب و کربو بلا

بوی سیب و حرم حبیب و حسین غریب و کربو بلا

آی ، رنگ نیلی ، ضربت سیلی رو صورت نیلی تو خرابه ها

آی لای ، گل لاله ، یه گل آلاله ، حرم سه ساله قرار ما...

آی ، گل لاله ، یه گل آلاله ، حرم سه ساله قرار ما...

بوی سیب و حرم حبیب و حسین غریب و کربو بلا

بوی سیب و حرم حبیب و حسین غریب و کربو بلا

*•. .•*..*•. .•*..*•. .•* *•. .•*..*•. .•*.*•. .•*..*•. .•*..*•. .•* *•. .•*..*• *•. .•*..*•. .•*..*•. .•* *•. .•*..*

در حسرت بوييدنش

كيست اين طاقت گرفت از ما، به خون غلتيدنش

خم شده هفت آسمان عشق، بر بوسيدنش!

سينه مان جز در حريم عاشقى پرپر نزد

نازم اين دل را و در سيلاب خون غلتيدنش

عطر عاشورا، چنان شولا به تن پيچيده است

صد چمن گل باز شد در حسرت بوييدنش

موسم اين باغ را فصل خزان باور نبود

باغبان مى گريد از اندوه پرپر ديدنش

كوه را ماند، فرا استاده در توفان و باد

موج مى پيچد به خود، در التهاب ديدنش

ذوالفقارى بر كف و با صد دهان زخم و خون

مى نمايد غيرت حيدر، چنين چرخيدنش

حسين اسرافيلى

چشم من بیا منو یاری بکن
گونه هام خشکیده شد ، کاری بکن
غیر گریه مگه کاری می شه کرد
کاری از ما نمیاد ، زاری بکن
اون که رفته ، دیگه هیچ وقت نمیاد
تا قیامت دل من گریه می خواد
هر چی دریا و زمین داره خدا
با تموم ابرای آسمونا
کاشکی می داد همه رو به چشم من
تا چشام به حال من گریه کنن
اون که رفته ، دیگه هیچ وقت نمیاد
تا قیامت ،‌دل من گریه می خواد
قصه ی گذشته های خوب من
خیلی زود مثل یه خواب تموم شدن
حالا باید سر رو زانوم بذارم
تا قیامت اشک حسرت ببارم
دل هیچ کی مثل من غم نداره
مثل من غربت و ماتم نداره
حالا که گریه دوای دردمه
چرا چشمام اشکاشو کم میاره
خورشید ِ روشن ِ ما رو دزدیدن
زیر اون ابرای سنگین کشیدن
همه جا رنگ سیاه ماتمه
فرصت موندنمون خیلی کمه
اون که رفته ،‌دیگه هیچ وقت نمیاد
 تا قیامت دل من گریه می خواد
سرنوشت چشاش کوره نمی بینه
زخم خنجرش می مونه تو سینه
لب بسته، سینه ی غرق ِ به خون
قصه ی موندن آدم ها اینه
اون که